Niedźwiedź.

   ||    FEROUN    ||   

pirenejski pies górski x kuvasz

pretendent do stanowiska głównego wojownika

   ||    W SKRÓCIE    ||   

Ferro 

   ||    WIEK    ||   

6 lat

   ||    PŁEĆ    ||   

 samiec

   ||    WZROST    ||   

77 cm

   ||    WAGA    ||   

50 kg

    ||   CHARAKTER    ||   

Z życia wyciąga tylko pozytywy. Choćby przyszłość malowała się w ciemnych barwach on zawsze doszuka się iskry, która przerzedzi ten mrok. To bardzo żywiołowy i zuchwały typ z przeogromnym ego. Rzadko kiedy uda się cokolwiek mu wmówić, jeśli jednak dostrzeże swój błąd będzie umiał respektować cudzą słuszność. Szanujący i wymagający poszanowania. Dumny nie z próżnej próżności, lecz dlatego, że ma się czym szczycić. Często uraczy luźną rozmową, tudzież uśmiechem. Udzieli też wsparcia tym którzy go potrzebują. Nie będzie przy tym rozgrzeszał, o nie. Możesz szukać w nim powiernika żali i smutku, nie szukaj jednak pocieszyciela. Prędzej od złudnych słów pociąga do czynów. Nie przepada za niezdecydowaniem i brakiem pewności siebie, z racji że jest osobnikiem z przyrodzenia konkretnym. Bywa indywidualistą, choć z braku laku potrafi się podporządkować panującym regułom. Nie trzyma się ich jednak jak tonący brzytwy, lubi od czasu do czasu wyjść poza schemat, rozerwać się w jakiś irracjonalny sposób. Nie można się z nim nudzić. Poza tym z chęcią służy pobratymcom za grzejnik. Jego zwalista postura mogłaby pochłonąć w objęciach dwa mniejsze psy. Uwielbia czuć bliskość, nie ma nic przeciwko przytulasom. Przygarnie pod swe skrzydła nawet nieznajomych, zachowując przy tym stosowny dystans. Jest doskonałym towarzyszem na długie, zimowe noce. W zamian bierze jedynie wiązki życzliwych słów. Oczywistość chyba, że że nie będzie dzielił się swoim futrem z gburami? Nie cierpi chamstwa i obłudy. Tępi to na każdym kolejnym kroku i nie powściąga w tym emocji. Zimnej kalkulacji poddaje tylko działania, które mogą mieć znaczący wpływ na losy jego i stada.

   ||    APARYCJA    ||   

Ciemnobrązowe ślepia, lśniąc w świetle urzekają głębią. Stosunkowo niewielkie, trójkątne uszyska skąpane w obfitym futrze. Umięśniona szyja, krępy kark i głęboka klatka piersiowa. Ogon nisko osadzony niczym u wilka, zadziornie zawinięty końcem ku górze. Feroun głównie wdał się w ojca, który jako pirenejczyk od zawsze był psem rosłym i szerokim w piersi, wręcz ociężałym. Szczęśliwie więc z matki wziął swą zgrabność i zwartość w kroku. Jako połączenie tych dwóch podobnych sobie ras zyskał większą swobodę ruchu i zwiewniejszą sylwetkę. Porusza się mimo okazałego gabarytu z odgórną płynnością. W jego stępach zawiera się duma i sprężystość. Narzeka jedynie na niedźwiedzie futro, które doskonale grzejąc zimą nie przerzedza się latem i w słońcu daje nieźle w kość. Ma potężne łapy, które mogłyby ściągać głowy z karku i wielką mordę zdolną rozewrzeć się na szerokość młodego pniaka. Słusznie porównywany jest do niedźwiedzia. Wysoki na niespełna metr i ciężki na 150 funtów spełnia się w roli żywego tarana. Fraszką jest dlań zapolować samotnie na guźca tudzież żubra. Na przekór tym wszystkim wzniosłym zaletom idzie jego mała zwrotność. Moloch nie jest powolny, jednak ze swoim wzrostem i wagą potrzebuje zdecydowanie więcej czasu od innych, by się obrócić. Nie jest też szybki, a gdy biegnie po prostu nie sposób go nie usłyszeć. Zimą jest niezmordowany, lecz w cieplejszych porach nietrudno mu się zagrzać w dwuwarstwowej okrywie. Nie należy więc w tym czasie do szczególnie ruchliwych ani skorych do zabaw.

   ||    INNE    ||   

* Przodkowie jego ojca przysłużyli się na bolu bitew jako siła pociągowa, skutecznością niemal dorównująca koniom w uprzęży. Pireneje ciągnęły wojskową artylerię.

* Kiedy karmiła go jeszcze ludzka ręka stróżował przy stadach bydła, skutecznie przeganiając wilki i inne drapieżniki łaknące mięsa.

* Ferro uwielbia szczenięta i ma do nich słabość, jednak te z reguły się go obawiają ze względu na jego rozmiar.
* Jako młodziak doznał paraliżu kości ogonowych. W związku z tym nie idzie mu merdanie.

* Jest zaprawionym myśliwym.
_________________________________________
 OD AUTORA: KP może ulec rozwinięciu. Może, lecz nie musi. Roszczę sobie jednakowoż prawo do jej zmiany. Nie jestem dobrym kompanem do gry w komentarzach, szybko mnie to nudzi. Powiązania owszem, bardzo chętnie, o ile ktoś miałby pomysł. Mam nadzieję, że polubicie się z Ferro.
Przede wszystkim, witam! 

Płatek śniegu.

☩.Just believe in your dreams.☩

☩.Demon.☩

 | Demy | 4 lata | Pies Grenlandzki | Pies zaprzęgowy |

Przez blisko trzy lata był wykorzystywany jako pies zaprzęgowy. Na początku swojej kariery w zaprzęgu zajmował pozycję Swing, czyli psa biegnącego tuż za liderem. W niedługim czasie przeskoczył na pozycję lidera – podczas wyścigów to on biegł na samym przedzie zaprzęgu i prowadził swoich towarzyszy ku zwycięstwu.

Demon nigdy nie odznaczał się wielką siłą fizyczną, jednak nadrabiał to niebywałą inteligencją i szybkością. Nie było psa, który potrafiłby mu dorównać. Jednak za bardzo zaślepiły go jego niesamowite umiejętności.

Pozycję Lead zajmuje pies spokojny i inteligentny, który ma w sobie duży zapał. Dobry lider potrafi rozpoznać zagrożenie dla zespołu, np. cienki lód. Jednak Demon, skupiając się tylko na zwycięstwu, zamiast dobru towarzyszy, wybrał skrót z cienkim lodem, narażając tym samym siebie i resztę zaprzęgu. W pewnym momencie pokrywa zerwała się pod ich ciężarem. Większość psów wraz z Demonem wpadła do  lodowatej wody. Szczęście miał właśnie tylko Demon, którego jako pierwszego uratował i ogrzał maszer. Reszta utopiła się lub zmarła później z wyziębienia.

 ~*~

 Jak na swój wiek bardzo łagodny i cierpliwy pies, póki czymś się go nie wytrąci z równowagi. Jest spokojny, robi wszystko we własnym tempie, można uznać, że niezły z niego leń. Potrafi wylegiwać się przez cały dzień w jednym miejscu, jedynie przewracając się z boku na bok co jakiś czas. Ma tendencję do „owijania w bawełnę”, a gdy przedmiotem rozmowy jest coś ważnego, bardzo często zdarza mu się ziewać. Nigdy nie daje prostej odpowiedzi, za to bardzo łatwo go znudzić. Chociaż, trudno zdobyć jego zaufanie. Czasami bywa apatyczny i nieprzyjazny, szczególnie w stosunku do obcych psów. Zachowuje dystans w stosunku do nieznajomych, jednak gdy już kogoś pozna, potrafi być miły i uprzejmy. Mimo to, stara się do nikogo nie przywiązywać z różnych przyczyn. Poza tym, jest zdecydowany i uparty, zawsze doprowadza swoje zamierzenia do końca.

~*~

 Podobnie jak każdy inny przedstawiciel jego rasy, ma silne kończyny, bardzo mocny i dobrze umięśniony tułów. Gruba śnieżnobiała sierść zapewnia mu ciepło zimą, ale niestety jest utrapieniem podczas lata. Krótka, biała kita jest ciasno zwinięta nad grzbietem, a małe, trójkątne uszy mają zaokrąglone czubki. Jego głównym priorytetem są jasnoniebieskie oczy, przypominające niebo. Jednak psuje to siatka blizn szpecąca jego cały pysk i resztę ciała.
Jako, że służył jako pies zaprzęgowy jest bardzo wytrzymały i szybki. Jednak po wypadku kuleje na prawą, tylną nogę. Ma nadzieję, że niedługo powróci do swojej dawnej kondycji i zajmie miejsce tropiciela lub myśliwego w hierarchii, ponieważ często wraz ze swoim właścicielem wybierał się na polowania na niedźwiedzie i foki.
 

 ~*~

Doberek. 

Demon zawsze chętny na wątki, na powiązania niekoniecznie, ale jeśli się trafi jakieś ciekawe, to czemu nie?

Karta postaci będzie pewnie jeszcze edytowana.

„W każdym z nas płonie pierwotna iskra. Trzeba tylko potrafić stworzyć z niej prawdziwy płomień."

 JAKA JEST JEJ GODNOŚĆ? CO OZNACZA, SKĄD TAKOWE IMIĘ?

Ignition; częściej jednak nazywana bywa Ignite czy też w zdrobnieniu, Igi lub Igna. Skąd to imię? Najprawdopodobniej wzięło się od jej żywiołowego charakterku. Ignition w dosłownym tłumaczeniu oznacza zapłon, zapalać. Ignite z kolei zapalić, zapalać.

            W JAKIM JEST WIEKU?

Ignite jest zaledwie szczenięciem, liczy sobie w takim razie przeszło pół roku życia.

            JAKIEJ JEST PŁCI?

Każdy głupi już z pewnością potrafiłby spostrzec, iż jest przedstawicielką płci pięknej.

            JAKIEJ JEST RASY? JAK WYGLĄDA, CO JĄ CHARAKTERYZUJE?

Przedstawicielka rasy islandzkiego szpica pasterskiego, z natury nie jest i nie będzie więc zbyt wysoką samką. Na chwilę obecną jest tak drobna, iż jej nie sposób dostrzec w kilkunastocentymetrowej trawie. Jest wprawdzie nawet niższa, niźli powinna, jednak jej to wcale nie zawadza. A wręcz lubi być takowym karzełkiem w towarzystwie. Ma gęstą, przyjemną w dotyku sierść, przylegającą do ciała. Barwa jej jest zaś płową i rudą mieszanką, z czego ten pierwszy kolor dominuje na spodniej części jej ciała, zaś drugi na wierzchniej i obejmuje większą część całej szaty samiczki. Charakterystyczną cechą u niej jest przednia część kufy wyróżniająca się ciemnym odcieniem brązu. Ignite jest także posiadaczką pary urzekających, czekoladowych ślepek.

            A MOŻE COŚ O CHARAKTERZE?

Jak już wyżej wspominałam, Ignition to żywiołowa samiczka, skąd też wzięło się jej imię. Czasem sprawia wrażenie, iże jest niemalże wszędzie; raz tu, raz tam, przed chwilą tu latała z patykiem, zaraz tam gania wiewiórkę. Uwielbia się bawić, stroni od wszelkiego lenistwa, jest niezwykle uparta i lubi wścibiać nochal w nieswoje sprawy. Fakt, bywa irytująca w ten sposób, jednak można ozwać to jej urokiem osobistym. Jest mimo wszystko inteligentnym szczenięciem, rozumie co się do niej mówi. Lubi pomagać i robi to, kiedy tylko może, choćby nie była o to proszona. Z szacunkiem pochodzi do osób starszych, nie ukrywam jednak, iż często i ich zaczepia, i denerwuje. Największy szacunek ma do samicy Alfa, która równocześnie sprawuje rolę matki młodej, Biscuit. Dla Ignite jej słowo jest niemal święte, zrobi wszystko co ta jej będzie kazała. Szczenię to lubi być w centrum zainteresowania, lubi poznawać nowe osoby, a co za tym idzie, nie przepada za samotnością.

            SKORO JEST SZCZENIĘCIEM, TO WINNA MIEĆ JAKĄŚ RODZINĘ, NIEPRAWDAŻ?

Owszem, i takową rodzinę ma. Nie biologiczną, nie w tym stadzie; jej historię jednak zaraz opowiem. W stadzie została przygarnięta przez Biscuit, toteż nazywa ją swoją matką.

            JAKIEŚ INNE POWIĄZANIA Z INNYMI CZŁONKAMI?

Aktualnie brak, jednak planuje to z pewnością nadrobić.

            NO TO MOŻE DOWIEMY SIĘ TROCHĘ O ŻYCIU IGNITE?

Skąd takie szczenię znalazło się w niebezpiecznym lesie, gdzie ledwie uszło z życiem? Ciekawe pytanie, chociaż nie powiedziałabym, iże jej historia jest jakaś specjalnie urzekająca. Ot, Ignite narodziła się w starym domostwie, walącej się chacie, w miocie bodajże sześciorga szczeniąt. Choć wydawała się być tym najsłabszym ogniwem, które lada moment wyzionie ducha, to akurat ona oraz jeszcze jeden szczeniak, jej brat, przeżyli. Pozostała czwórka albo to narodziła się martwa, albo zmarła przy narodzinach czy też tuż po. Osłabiona matka dwójki szczeniąt wciąż starała się podtrzymać przy życiu, aby tylko jej ostatnie pociechy zdołały przeżyć te niełatwe dla nich chwile. Nigdy o nim nawet nie myślała, aczkolwiek dobrze wiedziała, że jej ojciec zginął ledwo kilka dni nim się narodziła. Po około miesiącu niespodziewanie ze świata odszedł jej brat; był jednak zbyt słabowity. Matka Ignite z kolei była coraz słabsza, a mała samiczka starała się być jak najbardziej jej pomocna. Pewnego dnia w okolicy pojawili się ludzie; pewna, iże im pomogą, młoda odnalazła ich i sprowadziła do rudery. Co zrobili; zestrzelili jej matkę i czynność tę chcieli powtórzyć ze zszokowaną samiczką. Zdołała jednak uciec i uniknąć losu bliskich.

To już trzy miesiące jej życia; co dalej? Kolejne tygodnie przeżyła dzięki watasze wilków, którą napotkała na swej drodze. Niestety, podczas jednej ze swych wędrówek zagubiła drogę powrotną do nich. Ignite przez kilka tygodni podróżowała na własną łapę po okolicznych lasach, jednakże, jakoż nie potrafi to szczenie jeszcze polować, nie łatwo było jej przetrwać. Prościzną było umknięcie większym drapieżnikom, by nie stać się ich obiadem, aczkolwiek głównym jej problemem były brak żywności i schronienia; od tego ocaliła ją Biscuit. Ówże przedstawicielka rasy bernardyn odnalazła wycieńczoną, wychudzoną, mizernie wyglądającą samiczkę i przygarnęła ją pod swoje skrzydła, pozwalając Ignition ostać w Stadzie Południa jako jej adoptowana córka. Jest jej do tej pory niezmiernie wdzięczna za ocalenie.

            HIERARCHIA?

Za młoda na to. Przejawia jednakowoż chęci na zostanie w przyszłości szpiegiem oraz opiekunką młodych.

            COŚ CIEKAWEGO?

○ Uwielbia gryźć patyki i bawić się kamieniami;

○ Nie opuszcza już samotnie terenów stadnych;

○ Boi się ciemności oraz samotności;

○ Fascynuje się przyrodą, chociaż nie na tyle, by miała aspiracje na objęcie stanowiska zielarza jako dorosła;

○ Nie chce dorastać ani się zmieniać. Szczególnie nie chce urosnąć; wolałaby być takim kurdupelkiem przez całe życie;
○ Nie pamięta konkretnego dnia swoich urodzin, jest jednak pewna, że na świat przyszła pod koniec miesiąca grudnia; oficjalnie przyjęła, iże obchodzić je będzie w pierwszy dzień zimy, czyli 23 grudnia. Nie wykluczone, że to prawdopodobnie jej prawdziwa data urodzin;
○ Nie potrafi zasnąć, jeśli u jej boku nikogo nie ma.

§ Kontakt z autorką.

Numer GG, Skype; dla zainteresowanych
Blog, chat

Nick na chatcie: Ignite

Kolor na chatcie: #CC0000

 § Zastrzegam sobie prawa do zmian w Karcie Postaci, które lada moment mogą nastąpić, a o których informacje będę zamieszczać tu, na końcu. Jestem świadoma, że zdjęcia mogą nie przedstawiać psa w identycznym wieku czy obrazującym dokładnie narzucony przeze mnie opis wyglądu, jednakże nie nie było dla mnie łatwym zadaniem znalezienie zdjęć, które by pasowały mej wybrednej osobie. Dlatego proszę, aby nie zwracać na to uwagi. Jestem także oczywiście chętna na wszelkie wątki i powiązania.

I never stray too far from the sidewalk.

■ Imię ■

 Moire

■ Wiek ■

2 lata

■ Płeć ■

♀ Ona ♀

■ Hierarchia ■

Opiekun Młodych

■ Rasa ■
Wyżeł Niemiecki Krótkowłosy

■ Charakter ■
Jest dość spokojną samką. Mało kto może wytrącić ją z równowagi. Jest typową "oazą spokoju". Nie brak jej cierpliwości. Początkowo, gdy kogoś pozna może wydawać się trochę nieśmiała i niekontaktowa, jednak tak na prawdę bardzo lubi poznawać nowe osoby. Nie zależy jej na tym żeby być w centrum uwagi, pragnie jedynie by ktoś od czasu do czasu z nią porozmawiał. Potrzebuje kontaktu z drugą osobą. Nienawidzi samotności. Ciągła cisza również jej przeszkadza. Przez swoją spokojną postawę jest pokojowo nastawiona do życia, nie szuka z nikim zwady. Uważa swoją uczuciowość zarówno jako wadę i zaletę. Nie potrafi pogodzić się z porzuceniem, zawsze, nawet jeśli tego po sobie "z wierzchu" nie pokazuje. Jest bardzo pamiętliwa. Mimo, że zdarzają jej się gorsze dni, jest optymistką. Stara się we wszystkim zobaczyć dobre strony. Zawsze służy komuś pomocą. Chce być do czegoś potrzebna.

■ Wygląd ■
Jak przystało na przedstawicielkę swojej rasy jest psem o dobrych proporcjach i solidnej budowie ciała. Jest średniego wzrostu o krótkiej, twardej sierści. Umaszczenie ma dereszowate z brązową głową oraz z nakrapianymi na biało znaczeniami na piersi i odnóżach. Nos tak samo jak łeb ma w kolorze brązowym. Posiada długie, smukłe łapy, przez co jej krok zawsze jest dumny i szlachetny. Uszy osadzone wysoko i szeroko, średniej wielkości, opadają płasko, bez fałd, zaokrąglone na końcach po bokach jej pyska. W jej ślepiach o kolorze płynnego karmelu można się wręcz zagubić. 

■ Powiązania i związki ■
Aktualnie brak.



■ Ciekawostki ■
- Kiedyś mieszkała wśród ludzi. -
- Została porzucona. -
- Ma brata w tym samym wieku co ona. -
- Często wybiera się na długie spacery. -


══════════════════════════
Jestem chętna na wątki i powiązania. 
Karta będzie pewnie jeszcze wiele razy edytowana. 

Biscuit.

IMIĘ: Biscuit
WIEK: 4 lata
PŁEĆ: samica

CHARAKTER: Jest dosyć żywiołowa (ale jednocześnie bywa leniwa, co jest w sumie paradoksem), wesoła, lubi się bawić - w końcu wcale taka stara nie jest, chyba właśnie teraz ma czas na zabawę. Jest bardzo przyjaźnie nastawiona do innych, choć nie specjalnie ufa obcym psom i wilkom, których nigdy do tej pory nie widziała. Stara się pomóc, jeśli tylko zajdzie taka potrzeba. Czuje się odpowiedzialna za wszystkich, którymi się otacza. Jest cierpliwa, ale wymagająca. Choć na ogół jest miłą osobą, czasem wcale nie jest trudno wytrącić ją z równowagi, a wtedy jest zwyczajnie wredna. Czując się zagrożona, atakuje.

WYGLĄD: Nie różni się właściwie niczym od przeciętnego przedstawiciela rasy bernardynów, no, poza tym, że jest od nich nieco mniejsza. Prawdopodobnie ma w rodzinie innego, mniejszego psa o podobnym umaszczeniu albo po prostu jest najmniejsza z miotu, bywa. Futro ma grube, puszyste, biało-rudo-czarne.

HIERARCHIA: samica Alfa

POWIĄZANIA:

 

Ignitio - przybrana córka

CIEKAWOSTKI:
~ Ma na imię Biscuit, co oznacza 'herbatnik', ponieważ gdy była mała i mieszkała jeszcze w domu ludzi, przewróciła puszkę z herbatnikami, włożyła do niej głowę i nie mogła jej wyciągnąć.
~ Lubi ludzi, ale im nie ufa i odrobinę się ich boi, więc może zaatakować każdą istotę ludzką, która zjawi się w okolicy.
~ Uwielbia szczenięta, ma do nich niesamowitą cierpliwość.
~ Wbrew pozorom sprawianym przez dosyć łagodne usposobienie, potrafi walczyć. Może nie na jakimś nie wiadomo jak wysokim poziomie, ale jednak potrafi.

Chętna na powiązania i wątki. Karta może ulec zmianom.